GRAMATYKA
1. Rodzajniki określone
una lámpara — la lámpara
una mesa — la mesa
un armario — el armario
un piano — el piano
Obok rodzajników nieokreślonych (un, una) istnieją w języku hiszpańskim
rodzajniki określone (artículos determinados): el dla rodzaju męskiego
i la dla rodzaju żeńskiego.
Rodzajników określonych używa się wtedy, gdy ma się na myśli osobę lub przedmiot
znany, lub o którym już się uprzednio wspominało. Rodzajniki nie mają odpowiedników
w języku polskim. Rodzajniki określone można niekiedy tłumaczyć za pomocą zaimków
ten, ta.
W odpowiedzi na pytanie ¿qué es esto? co to jest? mówimy: esto
es una mesa. Używamy rodzajnika nieokreślonego, gdyż chodzi w tym wypadku
o stół, jako jeden z wielu przedmiotów tego gatunku lub rodzaju. Gdy jednak
pytamy: ¿cómo es la mesa? jaki jest stół, to chodzi nam konkretnie
o określony stół, np. o ten, który mamy przed sobą lub o którym mowa.
Rodzajnika określonego używamy również przed rzeczownikiem uogólniającym, tj.
oznaczającym klasę przedmiotów. Gdy np. powiemy: la mesa es un mueble
stół jest meblem, mamy na myśli klasę przedmiotów (stołów), tj. każdy
stół, który należy do klasy nadrzędnej (mebli).
2. Tworzenie rodzaju żeńskiego przymiotników
blanco — blanca
verde — verde
gris — gris
Przymiotnik (el adjetivo) w języku hiszpańskim może kończyć się na samogłoskę
lub spółgłoskę.
Przymiotniki zakończone w rodzaju męskim na -o mają w rodzaju żeńskim
-a, np.:
blanco biały blanca biała
natomiast przymiotniki zakończone w rodzaju męskim na inną samogłoskę lub spółgłoskę
nie zmieniają się w rodzaju żeńskim, np.:
verde zielony, zielona gris szary, szara
